به اهواز، 2بار به ایذه و 4بار به شیراز سفر کرده ام و برای خودم یک پا مارکوپولو شده ام. جالب است بدانید در دو همایش مشابه در شیراز و اهواز شرکت کردم که برخلاف تصوراتم امکانات و حتی برنامه ریزی خوزستانی ها 100برابر بهتر از فارسی ها بود! البته بدلیل کمبود فرصت از حواشی شیرین این برنامه ها نمی نویسم.

 مخالف و دیگری صعود تیم ملی فوتبال کشورمان به مرحله بعد مقدماتی جام جهانی بود.

امروزه با توجه به فرصت های شغلی زیادی که دولت ایجاد کرده است باز می بینیم بسیاری دم از بیکاری و بی پولی می زنند، بسیاری صاحب خانه شدن را حتی در خواب هم نمی بینند. اصلا به نظر من کسانی که می گویند سهمیه بندی های بنزین مناسب است یا دروغ می گویند یا ماهی یکبار هم سوار ماشینشان نمی شوند ولی خود من طی دو ماه ذخیره دو دوره از سهمیه بندی که در کارتم بود، تمام شد و دست به دامان بنزین آزاد شده ام. اگر وضعیت همین باشد که در ظاهر می بینیم باید منتظر بدتر از این ها باشیم. و بر این اساس، به نظر من دولت می تواند و این توانایی را دارد که با اندکی کار کارشناسی بیشتر بسیاری از مشکلات پیش روی مردم را حل کند و پایان خوشی داشته باشد وگرنه... افتخار کنید، فناوری هسته ای ایران در کنار دیگر افتخارات این مملکت: 8000 دکتر بیکار ... 7میلیون جوان بیکار ... از هر 10 ازدواج 6 طلاق ... 6میلیون معتاد ... ابتلا 68% به افسردگی ... مصرف سالانه 500 میلیارد تومان دخانیات ... رسیدن سن فحشا به 14 سالگی ... فروش سالانه 13 هزار کلیه ... 42% زیر خط فقر ... مبارک باد!