● نامه محمدرضا پهلوی برای تشکر از ارسال انگشتری

حضرت آیت الله العظمی (حاج سید ابوالقاسم خویی) دامت برکاته.

امیدوارم به یاری پروردگار متعال و تحت توجهات خاص حضرت ولی عصر امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) آن وجود عزیز قرین صحت و عافیت بوده باشد یک حلقه انگشتری عقیق مزین به کلام مقدس ( یدالله فوق ایدیهم) را زیارت کردیم و موجب کمال امتنان گردید. توجه خاص آن حضرت بشارتی بزرگ برای ما بود و خدای متعال و همه برگزیدگان حق را سپاسگذاریم که پیوسته و در تمام طول حیات و سلطنت حافظ و حامی و راهنمای ما در طریق صیانت در ترویج مذهب بوده و در آینده نیز خواهند بود. بار دیگر از درگاه الهی مسئلت داریم که وجود آن حضرت را برای همه شیعیان جهان به خصوص ملت ایران در کنف خود محفوظ بدارد و ما نیزکماکان از دعای خیرتان برخوردار باشیم.

کاخ نیاوران به تاریخ چهارم دی ماه 1357 شمسی

محمدرضا پهلوی)

یک نامه از شاه ملعون خطاب به این مرجع عالیقدر به چاپ می رسد و از ایشان تشکر می کند به خاطر آن مساله انگشتر و بعد استناد می کند به سخنان حضرت امام (ره) که تیتر مطلب ما عینا برگرفته شده از متن سخنان حضرت امام (ره) است. متن سخنان حضرت امام (ره) براساس مستنداتی که من خدمت برادران و خواهرانم در هیأت منصفه داده ام در صحیفه نور، جلد 15 صفحه 45 عینا به چاپ رسیده است، که حضرت امام (ره) در مورد همین جریان انگشتر تعبیراتی دارند که ما عینا از کتاب چاپ کرده ایم.

(2. مطالب مورد اشاره ده نمکی از کتاب «صحیفه نور» به شرح زیر است:

در آن وقتی که اول نهضت بود یک شخص سرشناس از اینها گفته بود که ایرانی ها دیوانه شده اند یعنی قیام در مقابل محمدرضا را و ایستادگی در مقابل ظلم را، با تعبیر دیوانگی، یکی از اشخاص سرشناس معرفی کردند. آن کاسب یا تاجری که در منزل او بود و از او شنید این را، گفته بود که آقا بعضی از اینها مردم کذا و کذا هستند و اینها بعضی شان هم شهید شده اند. آن آقای سرشناس گفته بود این از خریتشان بوده است آدم که نمی رود در توی خیابان مقابل مسلسل بایستد و همان آقای سرشناس پرونده ای از ساواک بیرون آورده و آن وقتی که جوان های ما در خیابان ها کشته می شدند، انگشتر برای سلامت محمدرضا فرستاده بود. یک دسته این طور بود که حضرت امیر (سلام الله علیه) از اینها تعبیر می کند که اینها همشان علف شان است مثل حیواناتی که همشان این است که شکمش سیر بشود.)

یعنی ما عینا فقط یک صفحه از همین کتابی را که وزارت ارشاد این کشور مجاز انتشار داده اند را در نشریه مان چاپ کرده ایم. با این تفاوت که اسم این مرجع عالیقدر را در داخل نشریه خط زده ایم. یعنی اصلا مشخص نیست منظور چه کسی بوده، یعنی نه در نامه شاه ملعون و نه در اصل تایپی اسمی از آقای خویی نبردیم. ما فقط خواستیم جواب داده باشیم که اگر برای شما این مرجع می تواند ملاک باشد در مورد ایشان، این سند تاریخی که از قول خودتان هست وجود دارد. این مطلب در شماره 40 نشریه است. متاسفانه وقتی که اینجا بحث هیأت نظارت را مطرح می کنم به خاطر همین است که میبینم اینجا باز هم هیأت نظارت برای دفاع از حریم مرجعیت نیست که شلمچه را تعطیل می کند. یعنی اتهام ما این نیست، اگر اعضای هیأت نظارت از خود من درخواست می کردند که شما مواردی را به ما نشان دهید که ما بتوانیم از شملچه شکایت کنیم، خودم به آنها می گفتم که اینجا به آقای مهاجرانی چیزی گفتیم و آنجا به فلانی چیز دیگر، شما بر اساس مستندات از ما شکایت کرده و شلمچه را تعطیل کنید، اما این را بگویند شلمچه به مراجع توهین کرده است مثل این است که بگوییم آقای مهاجرانی طرفدار آزادی بیان است! یعنی اینقدر خنده دار است. آقای مهاجرانی کسی است که در هیأت نظارت مخالف سرسخت شلمچه بوده است. نشریه شلمچه در شماره 40 به قول آنها این اهانت را انجام داده و در شماره 52 هیأت نظارت اقدام به تعطیلی آن کرده است. یعنی آقایان جرم را پیدا کرده اند و در آب نمک خوابانده اند که 14 هفته بعد در موقع لازم شلمچه را به تعطیلی بکشانند دلیل آن هم به خوبی مشخص است. آقای مهاجرانی گفت که ما در همان هفته اول متوجه این مطلب و جرم آن شدیم؛ اما چرا 10 هفته بعد اقدام کردند؟! به خاطر آن که ما به انگیزه عمل آنها برسیم. آنها به خاطر اهانت به مراجع، شملچه را نبستند. اگر آنان دغدغه مقدسات را دارند باید توجه داشته باشند که در این کشور بارها و بارها علیه قرآن، علیه پیامبر و علیه مرجعیت در این روزنامه ها مطلب نوشته می شود و وقتی که قوه قضائیه آنها را به دادگاه می کشد آقای وزیر به عنوان مدافعشان درمی آید! چطور است که اینجا حریم مرجعیت خیلی بالاتر از حریم قرآن و پیامبر شده که آنها بیایند قرآن را تحریف کنند؟ احکام قرآن و قصاص را زیر سوال ببرند و آقای مهاجرانی بیاید فقط از حریم مرجعیت دفاع کند. مرجعیتی که دارفانی را وداع گفته اند و مراجع زنده هستند و مورد اهانت قرار می گیرند و کسی از آنها دفاع نمی کند. پس این نشان می دهد که انگیزه خیرخواهانه نبوده است. حالا به فرض این که انگیزه خیرخواهانه بوده است ما در شماره 40 اهانت کرده ایم، قبول! چرا 14 هفته بعد شملچه را تعطیل می‌کنند؟! هیچ کس در این مملکت نیست که آنها را زیر سوال ببرد؟ به خاطر این که در آستانه جریان قتل ها یک سری می دانستند که نشریه ای به نام شلمچه است که به جای چراغ در صدا و سیما برای آنها یک چهل چراغ درست می کند به همین خاطر در آن شرایط اقدام به تعطیلی شملچه می کنند. چون من امیدی به بازگشایی شملچه ندارم به این صراحت حرف می زنم وگرنه من دوست داشتم که یک حرفی بزنم که اعضای هیأت منصفه خوششان بیاید و دو تا معذرت خواهی اینجا مطرح می کنم و بگویم ما اشتباه کردیم ما نمی خواستیم این کار را بکنیم یا بیاییم و بگوییم که یکی از اعضای هیأت منصفه در جایی گفته است که با تعطیلی نشریات از سوی هیأت نظارت مخالف هستند. دیدم که ما برای ماندن در عرصه مطبوعات نیامده بودیم. آمده بودیم تا در یک شماره حرف های خودمان را بزنیم گرچه در این آخر در مورد این مطلب باز هم من عنوان می کنم؛ تیتری که نشریه شلمچه به کار برده است عین جمله امام (ره) است که در صحیفه نور به کار برده شده است یعنی ما هیچ چیز به این مطلب اضافه نکرده ایم: «آقای گنجی بخوانید پرونده فلان از فلان جا درآمده است» مطالبی که چاپ کردیم عینا از یک کتابی است که مجوز آن را وزارت ارشاد به ما داده است. اگر قرار است کسی در این مورد در این مملکت محاکمه شود همین جا باید دستور داده شود کسانی هم که به این کتاب اجازه انتشار داده اند محاکمه شوند یا کسی که این کتاب را نوشته محاکمه شود. من در قانون مطبوعات جایی ندیدم نوشته شود که چاپ مطالبی که مجوز انتشار رسمی از وزارت ارشاد دارد در مطبوعات جرم است حالا چطور شده که ما عین مطلب را از کتاب چاپ کرده ایم و اسم فرد خاص را از مطلب حذف کرده ایم شایسته تعطیلی هستیم ولی این کتاب که اهانت را کرده هنوز هم در کشور موجود است و کسانی که به اسم مرجعیت علیه ولایت توطئه می کنند و مطلب چاپ می کنند مورد تعارض قرار نمی گیرند، یعنی آن نشریه- راه نو- به محاکمه و تعطیلی کشیده نشد. به هر حال بنده متاسفم از این که می بینم متولیان امر فرهنگ در این جامعه سلیقه را مد نظر خودشان قرار داده اند نه قانون را. تا موقعی که نگاه ما به قانون سلیقه ای باشد- حالا ما ده تا قانون مطبوعات دیگر هم تصویب کنیم- به جایی نمی رسیم. ما در اجرای همین که هست هم اشکال داریم. من تمام موارد اتهامی هیأت نظارت را رد می کنم. هیچ اهانتی به هیچ مرجعی صورت نپذیرفته اگر هم کسی اهانت کرده این جا باید دو نفر را محاکمه کنند.

1- نشریه ای که در ابتدا این مطلب را چاپ کرده است.

2- کتابی که این مطالب را چاپ کرده است.

3- ما در اینجا درخواست صدور رای برائت را از هیأت منصفه داریم و در کنار آن با توجه به تعطیلی یک ساله شلمچه درخواست خسارت از وزارت ارشاد و شخص وزیر ارشاد را به خاطر خسارت مالی و معنوی و تهمتی که با خاطر موارد بی اساس به نشریه شملچه زدند، داریم.

در ادامه این دادگاه، سپس مسعود ده نمکی در خصوص شکایت مطرح شده از سوی نماینده نهاوند به دفاع از مطلب مندرج در شملچه پرداخت و گفت:

اولا این که هیچ تکذیبیه ای از ایشان به دست ما نرسیده است. در دوران شلمچه و بعد از شلمچه هم هیچ تکذیبیه ای از ایشان به دست من نرسیده است. حداقل ایشان می توانستند تلفنی تماس بگیرند و بگویند ما تکذیبیه فرستاده ایم و چرا چاپ نمی کنید؟! اگر سندی هست که ایشان نامه را به ما داده اند- جایی و مرجعی است- بیایند و مطرح کنند اما دوباره می گویم که هیچ تکذیبیه ای از آقایان به دست ما نرسید اگر هم می رسید چاپ می کردیم. البته در این مطلب هیچ اهانتی صورت نگرفته و گفته اند که هیچ خبر، ایشان را مخالف ولایت معرفی کرده اند که هرگز این چنین نیست. البته ایشان موضع گیری شتابزده را اهانت تلقی کرده اند. من تعجب می کنم اگر به کسی بگوییم که موضع گیری شتابزده داشته آیا اهانت است؟ اگر این لفظ اهانت آمیز است پس همه باید از همدیگر شکایت کنند. ثالثا این نماینده محترم که جراید را می خوانند باید این را می دانستند که ستون یکصد خبر شلمچه اخباری بوده که ما از روزنامه های کثیرالانتشار دیگر- که در ستون اخبار مجلس خود چاپ کرده بودند- نقل کرده بودیم نه این که نام آنها را ببریم ما خبر را از بین آنها انتخاب کردیم و با یکی دو خط تحلیل چاپ کردیم، در مورد این که «اگر استیضاح نوری انجام شود ما هم دری نجف آبادی را استیضاح می کنیم» بحث زیاد مخفی هم نیست و آن روز نیز در مجلس مطرح می شد. حالا آقای دری که سهل است، بعضی از آقایان استیضاح مظفر را هم مطرح می کردند، یعنی بحث جناح مطرح نبود.

 ده نمکی: اسم روزنامه دقیقا خاطرم نیست. حالا یا روزنامه رسالت بوده یا روزنامه سلام [خنده حضار] چون ستون اخبار مجلس در این دو روزنامه بود. روال است در نشریات که می نویسند نقل از فلان روزنامه، وقتی روزنامه ای مطلبی را می زند و بقیه هم آن را چاپ می کنند، همیشه دادگاه، روزنامه اولی را که مطلب را چاپ کرده خواهد خواست.